മുപ്പത്തിഅയ്യായിരം അടി ഉയരത്തിൽ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ശാന്തമായി പറക്കുന്ന വിമാനം പെട്ടെന്ന് നിയന്ത്രണം വിട്ട് നൂറുകണക്കിന് അടി താഴേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ യാത്രക്കാരുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോകുന്ന ആ നിമിഷം; ആ ഭീകരത വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. പുറമെ നോക്കുമ്പോൾ ആകാശം എത്രത്തോളം ശാന്തമാണെന്ന് തോന്നിയേക്കാം, എന്നാൽ അതിനുപുറമേ അതിശക്തമായ വായുപ്രവാഹങ്ങളും ആകാശച്ചുഴികളും ഈ വ്യോമപാതകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഇത്തരം അദൃശ്യ പ്രതിഭാസങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും വിമാനങ്ങളെ സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് താഴേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നത്. ഇതിൽ ഏറ്റവും അപകടകാരി ‘ക്ലിയർ എയർ ടർബുലൻസ്’ അഥവാ സിഎടി (CAT) ആണ്. ആകാശത്ത് യാതൊരുവിധ മേഘങ്ങളോ മുന്നറിയിപ്പോ ഇല്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയിലാണ് ഇത് രൂപപ്പെടുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, വിമാനങ്ങളുടെ റഡാറുകൾക്ക് ഇതിന്റെ സാന്നിധ്യം മുൻകൂട്ടി കണ്ടുപിടിക്കാൻ സാധിക്കാറില്ല. കൂടാതെ, അതിശക്തമായ കൊടുങ്കാറ്റുകളും കാറ്റിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഗതിമാറ്റങ്ങളും വിമാനത്തിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകിടം മറിക്കാറുണ്ട്.
പലയാത്രക്കാരുടെയും തെറ്റായ ധാരണ, ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെല്ലാം വിമാനത്തിലെ ഓട്ടോപൈലറ്റ് സംവിധാനം തനിയെ നിയന്ത്രിച്ചു കൊള്ളുമെന്നാണ്. ചെറിയ കുലുക്കങ്ങളെ ഓട്ടോപൈലറ്റിന് പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, അതിശക്തമായ കാറ്റും ടർബുലൻസും അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ പൈലറ്റുമാർ ഉടൻ തന്നെ ഓട്ടോപൈലറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് വിമാനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം മാനുവൽ മോഡിലേക്ക് മാറ്റുകയാണ് പതിവ്. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ വിമാനത്തെ ബലംപ്രയോഗിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാൻ നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ, അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഘടനയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് അല്പം ആടിയുലയാൻ അനുവദിക്കുന്നതാണ് സുരക്ഷയ്ക്ക് നല്ലത്. തുടർന്ന് പൈലറ്റുമാർ വേഗത കുറയ്ക്കുകയും, യാത്രക്കാർക്ക് സുഖകരമായ മറ്റൊരു ഉയരത്തിലേക്ക് വിമാനം മാറ്റുന്നതിനായി എയർ ട്രാഫിക് കൺട്രോളുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
പെട്ടെന്ന് നൂറുകണക്കിന് അടി താഴ്ചയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുമ്പോൾ യാത്രക്കാർ പരിഭ്രാന്തരാകാറുണ്ടെങ്കിലും, ആധുനിക എയറോസ്പേസ് എൻജിനീയറിങ് മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനുസരിച്ച് നിർമിച്ചിരിക്കുന്ന വിമാനങ്ങൾ അതിതീവ്രമായ ടർബുലൻസുകളെ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ അതിജീവിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവയാണ്. വിമാനത്തിന്റെ ചിറകുകൾക്കും ബോഡിക്കും അതിശക്തമായ മർദ്ദത്തെയും കുലുക്കങ്ങളെയും താങ്ങാനുള്ള വഴക്കവും കരുത്തുമുണ്ട്.
സമീപകാലത്തായി ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ വലിയ വാർത്തകളിൽ ഇടംനേടിയിട്ടുണ്ട്[1]. ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ഷിക്കാഗോയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട ബ്രിട്ടിഷ് എയർവേയ്സ് വിമാനത്തിന് സാങ്കേതിക തടസ്സത്തെയും ശക്തമായ ടർബുലൻസിനെയും തുടർന്ന് ചുരുങ്ങിയ മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് അടി താഴേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നിരുന്നു[1][2]. ഈ സംഭവത്തിൽ വിമാനത്തിലെ ഓക്സിജൻ മാസ്കുകൾ താഴേക്ക് വീഴുകയും യാത്രക്കാർ കടുത്ത പരിഭ്രാന്തിയിലാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു[1]. അതുപോലെ സിംഗപ്പൂർ എയർലൈൻസ് വിമാനത്തിലുണ്ടായ പെട്ടെന്നുള്ള വീഴ്ചകളും ആഗോളതലത്തിൽ വലിയ ചർച്ചയായിരുന്നു.
വിമാനത്തിന്റെ ഘടനയെയോ യന്ത്രത്തകരാറിനെയോ ഇത്തരം കുലുക്കങ്ങൾ ബാധിക്കാറില്ലെങ്കിലും, ക്യാബിനുള്ളിൽ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കാത്ത യാത്രക്കാർ മുകളിലേക്ക് തെറിച്ച് വീണ് ഗുരുതരമായി പരുക്കേൽക്കാൻ ഇത് കാരണമാകാറുണ്ട്. ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ ‘സീറ്റ് ബെൽറ്റ് സൈൻ’ ഓഫ് ചെയ്തിരുന്നാലും, നിങ്ങൾ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന മുഴുവൻ സമയത്തും ബെൽറ്റ് ഇട്ടുറപ്പിക്കുന്നത് ഇത്തരം പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന വീഴ്ചകളിൽ നിന്ന് ജീവൻ രക്ഷിക്കും. കൂടാതെ ലഗേജുകൾ ഭദ്രമായി ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും, കുട്ടികളെ കൃത്യമായ റിസ്ട്രെയ്നറുകളിൽ ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും ഉറപ്പുവരുത്തുക. ഈ ചെറിയ മുൻകരുതലുകൾ എടുത്താൽ ആകാശത്തെ ഇത്തരം അദൃശ്യ ചുഴികളെയും ഭയങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് യാത്ര പൂർണമായും സുരക്ഷിതമാക്കാം.
