Malayali doctor recounts Ukraine bombing; പോളണ്ടിന്റെ തലസ്ഥാനമായ വാഴ്സോയിലെ ഒരു ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ പുറത്തെ തെരുവുവിളക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദനായി ഇരിക്കുകയാണ് ഡോ. യു.പി.ആർ. മേനോൻ. പുറത്ത് ശാന്തതയും സമാധാനവുമാണ്. എന്നാൽ ആ ശാന്തതയ്ക്കിടയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത് യുക്രെയ്ന്റെ തലസ്ഥാനമായ കീവിൽ ചോരമരവിപ്പിച്ച ആ കൊടുംഭയത്തിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദങ്ങളാണ്. യുദ്ധക്കെടുതിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ 12 മണിക്കൂർ വാഹനം ഓടിച്ചാണ് അദ്ദേഹം വാഴ്സോയിലെത്തിയത്. മരണഭയമില്ലാതെ, സൈറൺ ശബ്ദമില്ലാതെ സമാധാനമായി ഒന്ന് കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് വാഴ്സോയിലെ ഈ ശാന്തത അദ്ദേഹത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ കാലത്താണ് വൈദ്യശാസ്ത്ര പഠനത്തിനായി ഡോ. മേനോൻ യുക്രെയ്നിലെത്തുന്നത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ വിഭജിക്കപ്പെട്ട് രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായപ്പോഴും സ്വന്തം നാടായ ഇന്ത്യയെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അദ്ദേഹം യുക്രെയ്നെ തന്റെ കർമ്മഭൂമിയാക്കി മാറ്റി. എന്നാൽ 48 ദശലക്ഷം ജനങ്ങൾ അഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ആ മണ്ണിൽ യുദ്ധത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണതോടെ എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു. റഷ്യൻ ആക്രമണത്തിൽ നഗരങ്ങൾ തകർന്നടിഞ്ഞു; സ്വന്തം വീടും സമ്പാദ്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് 12 ദശലക്ഷത്തോളം (ഒരു കോടിയിലധികം) മനുഷ്യർക്കാണ് അഭയാർത്ഥികളായി പലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്.

രാത്രി ഒരു മണി മുതൽ നാലര വരെയാണ് സ്ഥിരമായി ബോംബിങ് നടക്കുന്നത്. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ നാളെ നേരം വെളുക്കുമോ എന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു കീവിൽ. മൊബൈൽ ഫോണുകളിൽ അലറുന്ന അലാറങ്ങളും നഗരമാകെ നടുക്കുന്ന സൈറണുകളും… ആ ഭീകരതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വൈകുന്നേരം നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചാലും കൃത്യസമയത്ത് മുഴങ്ങുന്ന സൈറണുകൾ ഞെട്ടിയുണർത്തും. നേരം വെളുക്കുന്നതും കാത്ത് ഭയത്തോടെ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ രാവുകൾ ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ വലിയ കസേരകളിൽ ഇരിക്കുന്നവർ സാധാരണക്കാരുടെ ഈ കണ്ണീര് കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ നോവിക്കുന്നു. യുദ്ധം തകർത്തെറിയുന്നത് വെറും കെട്ടിടങ്ങളെയോ പാലങ്ങളെയോ മാത്രമല്ല, തലമുറകൾ പടുത്തുയർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളെക്കൂടിയാണ്. യുക്രെയ്നിലെ വിവിധ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഇരുപതിനായിരത്തോളം ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർഥികൾ ഉൾപ്പെടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് കുട്ടികളുടെ ഭാവിയാണ് ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഇരുളിലായത്. പലരും പുതിയ വഴികൾ തേടി കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലാണ്. വിമാനത്താവളങ്ങളും തുറമുഖങ്ങളും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു; കൃഷിഭൂമികൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങി; ഉപജീവനമാർഗ്ഗമില്ലാതെ നിസ്സഹായരായി മാറിയ ജനങ്ങൾ ജീവൻ കയ്യിൽപിടിച്ചാണ് ഓരോ ദിവസവും തള്ളിനീക്കുന്നത്.

കഠിനമായ ശൈത്യകാലമാണ് ഇനി യുക്രെയ്നിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. എന്നാൽ തണുപ്പിനേക്കാൾ ഭീതിജനകമായത് ശത്രുരാജ്യം നടത്തുന്ന ആസൂത്രിത നീക്കങ്ങളാണ്. ജലസംഭരണികളും വൈദ്യുത നിലയങ്ങളും സെൻട്രലൈസ്ഡ് ഹീറ്റിങ് സിസ്റ്റങ്ങളുമെല്ലാം തകർത്ത് കൊടും തണുപ്പിൽ ജനങ്ങളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കാനാണ് ശ്രമം. തകർന്ന നഗരങ്ങളിൽ വൈദ്യുതിയും വെള്ളവും ഗ്യാസും ഇല്ലാതെ, ഉറപ്പുള്ള ഒരു തലചായ്ക്കാനുള്ള ഇടം പോലുമില്ലാതെ ലക്ഷക്കണക്കിന് സാധാരണ മനുഷ്യർ ഈ കൊടുംശൈത്യത്തെ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്ന ചിന്ത ഡോക്ടറുടെ നെഞ്ചുപൊള്ളിക്കുന്നു. ലോകത്ത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ (UN) പോലുള്ള വൻ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ആഗോള നേതാക്കളും ഉണ്ടായിട്ടും, വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന ഈ മനുഷ്യത്വവിരുദ്ധമായ കൂട്ടക്കുരുതി അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ലോകത്തിന്റെ തന്നെ ലജ്ജാകരമായ പരാജയമല്ലേ എന്ന് ഡോ. മേനോൻ ചോദിക്കുന്നു. അധികാരമോഹങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരെ കുരുതികൊടുക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? വാഴ്സോയിലെ ആ ശാന്തമായ രാത്രിയിൽ, യുദ്ധത്തിന്റെ കറുത്ത ഓർമ്മകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുമ്പോൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു: ോലോകമനഃസാക്ഷി ഇനി എപ്പോഴാണ് ഉണരുക?